Diaries Of A Ladybird

بالاخره بعد از مدت ها گشتن و گشتن امروز وبلاگمو پیدا کردم...!فک کن انقد که نیومدم (بیش از یک ساااااال) گمش کرده بودم و فراموش کرده بودم آدرسشو...میدونم دیگ وب نویسی از مد افتاده و دیگ هیچکش این نوشته هارو نمیخونهولی من همچنان مینویسم...واسه دل خودم و آروم شدن بیشتر خودم مینویسم و بقیه چیزا دیگ اهمیتی نداره......راستش این مدت اتفاقای کوچولوی زیادی افتاد که هرکدوم به یه نوعی اهمیت داره...ولی در حال حاضر ترم 3 بین الملل رو در دانشگاه مورد علاقم میخونم و همین الان که دارم مینویسمتو ایام امتحاناتم و امروزم امتحان مسئولیت استاد عزیزی رو دادمقصدم اینه پایان ناممو بدم و بیشتر از سال های قبل کارهایی که دوس دارمو انجام بدم تو سال 97راستش 97 باید و حتما برای من سکوی پرتابی باشه به سمت خواسته هامتا بتو...

امروز روز بسیار بدی در دانشگاه بودیعنی خوب بودا ولی آخرش بد شدنمیگم چی که به یادگار نمونه ولی من میگم آدم باید خیلی مراقب دل اطرافیانش باشهمخصوصا اونا که دوستشن و بهش نزدیک ترنامروز دلم شکستسر یه مساله ساده ولی شکست به هر حالامیدوارم کسی دل شکسته نشه هیچوقتحتی سر چیزای کوچیک و به ظاهر بی اهمیت...این نیز بگذرد...Let's block ads! بخوانید...

چقد خوووب و هیجان انگیزهکه تو این شلوغیا و دورنگیا و بین بعضی ازین مردمون بی عشقیهو تو اتوبوس بطور کاملا اتفاقی، معلم زبان اول راهنماییتو ببینیوقتی اتفاقی بغل دستت میشینه و ازت سوال میپرسهبعدش تو میگی ببخشید شما معلم نیستین؟معلم زبان؟مدرسه هاجر؟...بعد باهاش در طی مسیر حرف بزنی...از درس و دانشگاهت بپرسه...تو از معلما ازش بپرسی....اونم بگه که یکیشون که از قضا تو اونموقع عااااشقش بودی،سرطان گرفته و فوت کرده...و تا برسی خونه چشمات صد دفه پر اشک بشه....!عجب دنیاییه...پر از روزای رنگی، خاکستری و سیاه......به احترام همه معلمامون...که با هر کدوم کلی خاطره ها داریم......