سه شنبه 18 آبان 95

چقد خوووب و هیجان انگیزه
که تو این شلوغیا و دورنگیا و بین بعضی ازین مردمون بی عشق
یهو تو اتوبوس بطور کاملا اتفاقی، معلم زبان اول راهنماییتو ببینی
وقتی اتفاقی بغل دستت میشینه و ازت سوال میپرسه
بعدش تو میگی ببخشید شما معلم نیستین؟معلم زبان؟مدرسه هاجر؟
...
بعد باهاش در طی مسیر حرف بزنی...
از درس و دانشگاهت بپرسه...
تو از معلما ازش بپرسی....
اونم بگه که یکیشون که از قضا تو اونموقع عااااشقش بودی،سرطان گرفته و فوت کرده...
و تا برسی خونه چشمات صد دفه پر اشک بشه....!
عجب دنیاییه...
پر از روزای رنگی، خاکستری و سیاه...
...
به احترام همه معلمامون...
که با هر کدوم کلی خاطره ها داریم...